عابد باده پرست

n       دلم اونقدر برات تنگ شده که دکترا می گن باید عمل بشه.
خطر آنفاکتوس هست.

n       می گن خوب نیست به چیزی که نداری زیاد فکر بکنی. همیشه باید به چیزی که داری شاد باشی. پس دیگه نبینم بگی دوستت ندارم! 
 ببین عوضش چی  داری. خوب بگرد شاید دوستم داشته باشی.
پیدا نکردی؟ باید از قدیما یک کمی اون گوشه کنارا داشته باشی؟!  حتما گمش کردی .

n       چرا امشب زنگ نزد ؟  حتما دیگه خیس و تر نشده، چون هرشب باید ساعتها پشت تلفن  جون می کندم برای سمباده زدن و صاف کاری. تازه بعدش هم باید رنگش می کردم تا نکنه بپوسه !
 تلفن بیچاره  چقدر داغ می کرد . 

" در سال 1877  نیچه در کار آفرینش آثار بزرگ خود بود. تولستوی و
داستایفسکی هنوز در قید حیات بودند و دنیای بزرگ و فراخ ادبیات
داستانی روسیه را به اوج خود میرساندند. در آلمان، سلطه فلاسفۀ
ایده آلیست و نویسندگان رومانتیک پابرجا بود.

در چنین سالی، هرمان هِسه در ناحیه شوارتزوالد (جنگل سیاه)
از توابع جنوب آلمان دیده به جهان گشود و همه آنچه برشمردیم،
بر حیات معنوی او تاثیر گذاشت .

حضور در طبیعت، شیفتگی نسبت به رومانتیک های آلمانی همچو
ریلکه، گوته، نووالیس،هولدرلین، هوفمان و... ، دلسپردگی به
عرفان شرقی و اندیشه چینی، آشنایی با گنوسیسم، تاثیرپذیری از
اندیشه های نیچه و داستایفسکی، دمخور بودن با آموزه های مکتب
روانشناختی یونگ و ... . پرورش در عصری از  آمیزۀ این عناصر گوناگون
که از رمانتیسم و عرفان آغاز میشود و به فلسفه و روانشناسی
می انجامد، سبب شد این نئورومانتیک بزرگ جایزۀ نوبل ادبی را در
سال 1946 از آنِ خود کند.

هرمان هسه نزد خوانندگان فارسی، رمان نویسی رومانتیک شناخته
شده است. به رغم درستی چنین باور و برداشتی، شأن و ارزش هسه
از چنین تعریفی فراتر میرود.

 مهم نیست که هسه را رومانتیک بشماریم، مهم آن است که او به
شایسته ترین شکل ممکن رومانتیک است . و.... "

دوستان اهل کتاب و اهل قلم بدون شک نام هرمان هسه را هم ردیف
با توماس مان، روشنفکر آلمانی و سایر بزرگان ادبیات رومانتیک
شنیده اند.

 کتاب " هرمان هسه و شادمانیهای کوچک " به گفته گردآورندگان
و مترجمین مقالات و

 اشعار و نامه های آن، مجموعه ایست که با عشق گردهم آورده شده.
چراکه این  بزرگ مرد عرفان و ادبیات، آنگونه که شایسته بوده شناخته
نشده است .

خانم پریسا رضایی و آقای رضا نجفی، برای گردآوری این مجموعه،
سفرهایی به زادگاه هسه و دیدار از مجموعه کامل آثار و بنیاد هسه
در آلمان داشته اند که حاصل زحماتشان در این کتاب دویست و پنجاه
صفحه ای بصورت گزیده ای از دنیای هسه توسط انتشارات مروارید
در سال 1378 به چاپ اول رفته و چاپ دوم به سال 1381 .

پیشنهاد میکنم دوستان علاقمند، یک بار این کتاب را ورق بزنند.
خرید آن را برای کتابخانه شخصی تان توصیه نمیکنم ولی مطمئنا
ارزش یک هفته هم صحبت شدن را دارد تا با افکار این نویسنده و
متفکر آشنا شویم . من این کتاب را در سال 1382

 مطالعه کرده ام و دیروز که در کتابخانه ام دیدمش دوباره ورقی زدم
و ترجیح دادم برای دوستان عزیز معرفی اش بکنم . قطعه زیر را از
مقالۀ  " ژرف اندیشی "  که هسه در سالهای 1918و  1919 
نوشته است برایتان انتخاب کرده ام :

" اکنون در نیمروز زندگانی ام هستم. چهل سالگی را پشت سر
گذاشته ام و حال، حس میکنم، چه برداشت ها، اندیشه ها و
احساس های جدیدی در وجودم پدیدار گشته است ....
آنچه درباره من تازگی دارد این نیست که فریبی که تا به امروز

 وجود داشته، اکنون جای به حقیقت سپرده است.
من هم اکنون نیز همانند گذشته به هیچ حقیقتی دست نیافته ام.
من همانند گذشته در برابر حقیقت، بی ایمان و در برابر توهم مومن
هستم. ...

 آن گونه که پیداست، برای هر رنجی مرزی وجود دارد که رنج را تنها
تا بدانجا راه است. پس از آن یا پایان فرا می رسد و یا رنج دگرگون
می شود و رنگ زندگی به خود می گیرد. این دگرگونی هرچند میتواند
درد آور باشد، اما در این حال، رنج به منزله امید و زندگیست.

شرح حال من و انزوایم نیز چنین بود . .. اما انزوا زهر نبود، انزوا چیزی
بود که فقط وجود داشت و مرا نیز دگرگون ساخت. هرآنچه که ما
نمی پذیریم، دوست نمی داریم .. و هرآنچه دوستش می داریم و
می توانیم به یاری اش زندگی را مزمزه کنیم، زندگی و ارزش است.

من اندیشمند نیستم و نمی خواهم باشم. سال ها در ارزش اندیشه
گزافه بافی کرده ام، بر سر آن بس مایه ها گذاشته ام، بس بارها که
یکی پس از دیگری بازنده و برنده شده ام .

 اما می شد بی انجام هیچ یک از این کارها نیز، امروز به همان نتیجه
رسید. چنین نبوده است که من یکسره از اندیشیدن، پند گرفته باشم.
بویژه از اندیشه بسیاری دیگران که آثارشان را مطالعه کرده ام نیز
ناچیزترین بهره را برده ام . ..

.... فلسفه ای که دارای ارزشی گرانسنگ باشد، نه برای شاگردان،
نه برای خوانندگان و نه برای منتقدان، بلکه تنها برای فیلسوفان خلاق
وجود خارجی دارد. فیلسوف در آفرینش جهان همان چیزی را می آزماید
که هر موجودی در لحظات پختگی و برآورده شدن آرزوهایش در می یابد :
زن به هنگام به دنیا آوردن کودکش، هنرمند به هنگام آفرینش اثر هنری
و درخت به هنگام دگرگونی فصل ها و افزوده شدن سن.

 این امر که اندیشمند این تجربه را آگاهانه  پشت سر می گذارد و
دیگران،  فقط به گونه ای نا آگاهانه از آن بهره مند میشوند، اصلی
جزمی است که من در سکوت، بدان تردید می ورزم . ... "

ببخشید  که طولانی شد، موفق باشید و  آگاهی در زندگی تان جاری !

امشب چقدر قشنگ شدی !

غروب که شد کنار پنجره نشستم و دزدانه تماشات کردم .
                                                      
زیباتر از همیشه،
                  تن ات  میدرخشید وقتی آرام می رقصیدی .

بی صدا نشستم تا مرا نبینی، ولی دیدی و یک پلک زدن،
                                                       
 نگاهم کردی .
               نمیدانم در چشمانت تکرار کدام سرزمین است

که نگاهت  گرم است       
                           و در آن، وسوسه خواب مرا با خود بُرد .

بگو از من نگیرند این شب مهتابی را.

با دمیدن صبح، چشمانم را با حسرت و تردید خواهم گشود

میدانم که رفته ای
           من می مانم و حسرت بوسه ای از آن لب طلایی
چرا با اینکه نزدیکتر شدم، 
   جرأت پرواز نداشتم تا حسرتم را به خاطره ای گره بزنم ؟

امشب قشنگ تر از همیشه،        ماه تر از همیشه بودی

           یک ماه کامل ،               تا لب ایوان اتاقم نزدیک،

و من،  عاشق رقص شبانه ات   
                                    چشم به آسمان..   خوابم بُرد .

اشاره : دیشب شب چهارده بود و ماه کامل و نزدیکتر و بزرگتر از همیشه.
من هم غرق تماشایش سرودم .

سالها میگذرد.

آخرین قطرۀ افتاده از انگشت جوانم
                پیر و بیمار شده بر ورق زرد و کهنسال، که روزی
دفتر یاد و غزلها و جوانی ها بود.

چند روزیست قلم میگیرم
                به سرانگشتانم، می فشارم با عشق
که جوانید هنوز
می نویسم از نو

بار دیگر

ردی از زندگی و زنده شدن یافته ام
                  زنده ماندن به نوشتن

همه اینجا به نوشتن، "هستند"
                  می نویسم که بدانم هستم

اهل این شهر شدم
                  شهر این اهل قلم
                  اهل این شهر قشنگ

می نویسم که بدانم هستم

حضور تُرد و تازه ات به پای حرفهای من 
                          چه شاد میکند مرا 
همیشه چشم انتظار
                          به یک سرود آشنا 
                                                  سرود گام های تو ،

واژه به واژه میبرم 
                      شسته و پاک وسپید   
                                                  کنار راه  می نهم

تا لب تو رقص کنان 
       بچیند از جوان ترین 
                            شکوفه ها  ز جمله ها   نوشته ها
                   
مگر ز زلف عطرگین    یکی دو رشته ماند از      آمدنت به یادگار

  - بیدارشو. ساعتها از صبح میگذرد و تو چند سالیست که خوابی. بیدارشو.
    من نمیدانم دیگر چه بکنم. آخر چه وقت و چگونه تو را خواب از خودت گرفت
    که اینقدر فاصله گرفته ای از بیداری . چشمانت را باز کن. همه جا روشن شده.

تمام صبح را همین طور کنار گوشم میخواند و هرچه از دستش بر می آمد  کرد تا
بلکه من بیدار شوم.

  - تو که هیچوقت اینقدر نمیخوابیدی. تو که سحرخیز بودی، اول از همه، همیشه
    مورد تحسین این و آن. همیشه چند قدم جلوتر از بقیه. بیدارشو.

فقط حرف میزد. یک ریز میگفت بیدارشو. ولی من خوابم سنگین شده بود.
چند سالی بود که مست و خوابزده بودم. چشمانم دیگر تا ته باز نمیشدند،فقط آنقدر
که کمی میدیدم.

  - به خاطر خودت هم که شده بیدارشو. ببین باد می وزد.

من میخوابیدم تا خواب ببینم. رویاها را دوست داشتم. تنهایی را، خواب را
دوست داشتم.

  - باد از جنوب است یا شمال نمیدانم ولی میگویند برای بیداری آمده است.
    با خود زندگی دارد و تازه شدن. بیدارشو.

چون سرداری خسته و زخمی، شکست را پذیرفته بودم.
"مرگ کجایی که زندگی مرا کُشت" . نه بهتر شدنی نه دستاوردی و نه افتخاری.
روز از روز تهی تر و من مست تر. میخوابیدم تا خواب ببینم، رویاها مستم میکردند،
بیشتر میخوابیدم.

  - ظهر شد، وقت بیدار شدن هم رو به پایان است. بیدارشو .

چه نسیم خنکی ! تازه و خوشبو. بیدار شدم. زندگی آمده بود. فروردین شده بود.
خوب شد امسال پنجره باز شد و خواب چندین ساله، با نسیم فصل نو، از دست
بیداری گریخت .
دیگر با او کاری نداشتم. بیدار بودم و هوشیار، و چنان خون به رگم میجوشید که
هوای شکوفه زدن در سرم میجنبید. بال و پر کم داشتم.
پس باتری هایش را درآوردم. ساعت بیچاره، طی این چند سال چند هزار بار برای
بیداری من جان کنده ! وقت آسایش اوست !!

" I fell in love with you watching Casablanca
  Back row at the drive in show in the flickering light
  Popcorn and cokes beneath the stars
  Became champagne and caviar
  Making love on a long hot summer night

  I thought you fell in love with me watching Casablanca
  Holding hands near the paddle fans
  In Rick's candle lit cafe
  Hiding the shadows from the spots
  A rocky moonlight in your arms
  Making magic in the movie is my old Chevrolet

  Oh a kiss is still a kiss in Casablanca
  But a kiss is not a kiss without your sigh
  Please come back to me in Casablanca
  I love you more and more each day as time goes by

  I guess there're many broken hearts in Casablanca
  You know I've never been there so I don't know
  I guess our love story will never be seen
  On the big wide silver screen
  But it hurts just as bad when I had to watch it go  "

  This is for you, with the warm voice of Bertie Higgins, singing this song
  on a fabulous clip of   Casablanca movie !!

  بشمار با خودت تمام آن چیزهایی را که از گذشته های دور و نزدیک همچون
  ردپای مسافری بر خاک خیس کوره راهی با عابران انگشت شمار،  برخاطرت
  به جا مانده اند. حتی چیزهایی را که هرگز اتفاق نیافتاده اند ولی تو بدانها
  اندیشیده ای، آنقدر نزدیک و واقعی که فراموش کردنشان دشوارتر از به خاطر
  سپردنشان شده است .
 ردپای مسافر بر خاک خیس راه، ردی از سنگینی دل است که گامهایش را در
 سکوت سفر بر زمین سخت می فشارد .ردپایش جاودان !!

  این شعر و آهنگ آن برای من جزو فراموش نشدنی هاست . تقدیمش میکنم
  به او که احساس مشترکمان، با اینکه از دو جنس بود ولی
  تنها یک ردپا برایمان گذاشت.
  باشد که روزی باخبر شود و راه از این سو  کج کند و به خواندنش شاد شود .

" گفت درختی به باد :
         ـ چند وزی ؟
  باد گفت :
         ـ باد، بهاری کند گرچه تو پژمرده ای . "

" زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
                                   پیرهن چاک و غزلخوان و صُراحی در دست

  نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
                                                  نیم شب مست به بالین من آمد بنشست

  سر فراگوش من آورد و به آوای حزین
                                           گفت ای عاشق شوریده من خوابت هست؟

  عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند
                                                    کافر عشق بود  گر نشود باده پرست

  برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر
                                               که ندادند جزاین تحفه به ما روز الست

  آنچه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم
                                       اگر از خمر بهشت است وگر از باده پست

  خنده جام می و زلف گره گیر نگار
                                         ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست "