عابد باده پرست

تنها جمله ای که در خلوت تنهایی خود بارها و بارها به تو گفته ام  ولی در حضورت ..

خداوندا اگر این تنها تقاضای من از خدای خویش باشد از تو می خواهم یاریم کنی آنچه در دل نهفته ام به او بنمایانم. نه با زبان و کلمات که بسیار ناقص و ناتوانند.

خدایا آرزو میکنم ای کاش میدانست دقایق بودن در کنار هم چقدر وصف ناپذیر و ستودنی هستند، نگاهش ، لبخندهایش ..

نمیدانم چرا انسان را این چنین عاجز آفریدی که در نشان دادن بزرگترین موهبت آفرینش، در ابراز عشق خود،  این چنین ناتوان است.

ماهنی، حجم عشق من به تو آن اندازه بزرگ است که در دل کوچک من جا نمیشود ..

دوستت دارم، همیشه

چقدر آرامش بخش است با تو آسان سخن گفتن

آسان و بی تکلف گفتن از آنچه که در دل نهفته ام

آرام می شوم  آرام می گیرم

مانند موجی که ساحل خود را یافته است

مانند یک بعد از ظهر تابستان

وقتی می دانم که می شنوی وقتی می دانم که می دانی

چقدر سبک می شوم

نسیمی کافیست تا مرا همسفر قاصدکها کند تا با شوق کودکانه ای تا دوردست ها پرواز کنم

وقتی می دانم که تا هنوز هوا روشن است پیش تو باز خواهم گشت

و غروب را با هم با شادمانی تماشا خواهیم کرد ..

تو كه دست تكون ميدي    به ستاره جون ميدي

                                ميشكفه گل از گل باغ

وقتي چشمات هم مياد     دو ستاره كم مياد

                             ميسوزه شقايق از داغ   ...

اگر بر جاي من غيري گزيند دوست    حاكم اوست

حرامم باد اگر من   جان    به جاي دوست بگزينم

   اگه بياي همون جوري كه بودي ..

   كم ميارن حسودا از حسودي ....

۱۰ سال .. !!

داره كم كم باورم ميشه كه ۱۰ سال پيش بود شروع ما !!

باورت بشه كه ۱۰ سال از آشنايي من و تو ميگذره ..

و ما ، من و تو ، در اين همه سال   ... ؟

   عمري دگر ببايد ،   بعد از فراق ما را

   كاين عمر طي نموديم اندر اميدواري

     بذار خيال كنم منم، اوني كه دلتنگش مي شي

     اوني كه وقتي تنهايي، از خاطراتش پر مي شي ..

          صنما عمارت عمر من از سرو و صنوبر خسته است

          تو که معمار صفا پیچک یاسی، رنگ و عطری به تن و جانم ده ..

ارديبهشت اون سال يادت هست ؟
كنفرانس، نمايشگاه، روز آخر، غرفه ABB و اون گلها روي ميز و انگشتاي قشنگت؟ 
پانزده ارديبهشت بود.

سالها گذشته ولي هنوز چيزهايي كه منو دلتنگ تو ميكنن كم نيستند.

هنوز تصور خنده تو كه دوست داشتم فقط چشمهات رو تماشا كنم و تو تا ابد بخندي
بهم آرامش ميده .

هنوز هم دوست دارم فكر كنم چند قدم با هم تا ته كوريدور ميريم و برميگرديم. من ميگم
خسته شدي بشينيم ؟! و تو ميگي نه بيا راه بريم.

هنوز هم دلم ميخوادت

هنوز هم دلم برات تنگ ميشه ..

سالهاست كه دورم از تو

نزديك ولي به اندازه سالها ،  دور ...

و هنوز سالهاست كه تنها تو را دارم

ماهني

مرا ببخش اگر نتوانستم فراموشت كنم

آنقدر به يادماندني بودي كه ياد تو را به بودن و حضور خيلي ها ترجيح دادم 

و هنوز هم دوست داشتني ترين يادها ياد توست .

                                   قشنگ ترين  يادگار آن روزها برايم تا هميشه ..

Life is a lady ..

فقط اومدم تا  نگی "دیگه یادش رفته"

فقط مینویسم تا  نگی "دیگه به آخر خط رسیده"

فقط بهت فکر میکنم تا  نگی "دیگه تموم شد" مثل همهء اونای دیگه که یه روز تموم میشن

به خدا گفتم تو را برایم بیافریند ..

هر وقت که برف  می بارد

دانه دانه  آنها را خوب نگاه میکنم

شاید این بار  تو هم در میان آنها باشی

چون خدا به من گفت روزی که آماده شوی تو را برایم میفرستد

سرزمین من 
                   ناگهان سبز  می شود

سرزمین تو 
                   آهسته زرد  می شود

هوا  که  نمناک تر   شود

حماسه کوچ  ما  را به هم پیوند  می دهد

و دیگر   "فصل"ها   هم نمی توانند ما  را  جدا کنند

چون

       آسمان برای پرندگانمان  یکی ست

من امروز دوستت دارم

     پس  باز  دوستت دارم

     تمام این روزها  دوستت دارم

     تمام این سالها دوستت دارم

     از وقتی دوستت داشتم  تا وقتی دوستم داشتی   دوستت دارم

     تا  امروز دوستت دارم

     هنوز  دوستت دارم

     هر روز  دوستت دارم

شاید  چون هرگز  نداشتمت .

دوستم داشتی  ..

دوستت دارم

دیروز   امروز   فردا و فردا

چون همیشه  دوست داشتنی ترینی   برای من .

همیشه دوستت دارم

کسی هرگز اینقدر جرات  دوست داشتنت را ندارد

کسی هرگز اینقدر  دل  ندارد

آنقدر دوستت دارم  ..

من دوستت دارم !

امروز خورشید

ماه  را  دید  کمی

ولی  افسوس که ماه

هیچ نگفت

و خورشید آرام گذشت

از کنارش و نگاهش به زمین بود

آرام گذشت.

تا کدام غروب  بار دیگر .. ؟!

امروز آرام دیدم تو را . از دور . از نزدیک ..

کلبه ای  از من و تو

پنجره ها یش  روشن

سایه بانها  آبی

پرده ها  یاسمنی

کلبه ای  از من و تو

همه  گلها  زنبق و اطلسی و نرگس زرد

زینتش   پیچک یاس سپید

عطر  و سکوتش  همه تو  ..

فقط اگر میدانستی  تماشای من و تو از دور چقدر زیباست ...

وقتی

   ردپای من و توست روی برفهای صبح باریده ، از خیلی نزدیک تا خیلی خیلی دور
جایی که تو هستی و من و ..

   زیر چتر نجیب من،  بازوی تو ،  بازوی مرا سخت گرم فشرده است و
به گامهای نامطمئن خود خیره شده ای . وقتی نگاهت میکنم سرت را بالا میگیری و
به نوک برف گرفته چنارهای پیر ، به آسمان، چشم میدوزی و من به آسمان چشمان تو ..

   پرچینهایی پوشیده از برف، از شاخه های هرس شده درختان، هر دو سمت جاده را
سمت قلب تو  و  سمت چتر من،   همراه ما می آیند.     شاخه های درخت سیب که
من دوست دارم و   نارنج که     تو دوست داری     و گیلاس و گلابی و آلبالو ... 
ولی نمیتوان آنها را زیاد از هم شناخت ..

انتهای امروز، انتهای جاده برفی، انتهای قدمهای من و تو، انتهای پرچین ها

                  .. طعم لبهای خنک و سرخ تو را دارد  با تنفس سفید و نرم و نازک برف ..

  تماشای من و تو  از دور   چقدر زیباست ...

چقدر به خود می بالم 

                              که "تو"  را دارم تا دلتنگش باشم .. 

دلم برایت تنگ است  

بهار آهسته می آید
                            به وقت صبح می آید
                                                        به لطف ابر می بارد

به صد ناز و صفا جایی
                              کنار چشمه ای شاید
                                                          گره از زلف بگشاید

به نرمی بوسه ای تازه
                              به دور از چشم فصل سرد
                                                                به آب رود بسپارد

به انگشتان پر نورش
                            کنار کاج خاموشی
                                                      گل زنبق می نشاند*

بهار اما نمی پاید
                       به قدر دوستی ها هیچ
                                         

برای روز تنهایی
                     گل زنبق و یاد او
                                           نثار دوستی هامان !

* اشاره : مجبور بودم وزن را فدای "زنبق" کنم .

روانم از آب  شاید  جاری ..

قلبم از آتش
                  اندیشه ام  باد
                                       اما پایم در خاک
                                       و دستانم از ستاره ها کوتاه

پس چشم میدوزم به آسمان بهار

آفتاب نازک
                ابرها با ملاحظه
                                      قطره قطره       نم نم واژه ها

و دشت جان از شکوفه های یاد تو سیراب می شود .

دیگر باید رفت

نگاه خود به نسیم می سپارم تا
                                            به "کجا" برد

اما  "خودم"
گویی بر این نیمکت
                          در خیابان خالی از هیاهوی شهر  که به کوه می رسد
                                                                       ریشه دوانیده است

تا در کدامین بهار به صفای حضور دوست جوانه زند ؟!

برخیز
        سقف را کنار بزن

        ستاره ها شب را برای من و تو روشن کرده اند

دستانت کمی سرد هستند

چشمانم را ببین
                      رقص آتشی سرخ
                      و سایه من و تو بر دیوار تردید و  بی تابی

آرام با من گام بردار
                     نوای شبانه
                                    رقص در نور ستارگان
                                                                شعله های آتشی سرخ

و سایه من وتو  نزدیک تر  به هم

تندتر و تندتر

گویی این آهنگ ضرب هایش  را از تپش های قلب من  می گیرد

قدمهایت آهسته تند  می شوند و من
                                                   غرق تماشای تو

صبح  آنقدر دور است که می توانیم سالها دست در دست یکدیگر
                                         رقص شبانه مان را زنده نگاه داریم

تندتر و تندتر

دستانت گرم هستند و نگاهت گرم تر و من ..

این آتش همه جا را سرخ کرده و

                                      به قدری گرم که دانه های تعرق مجال جاری شدن ندارند

چابک و بی پروا

                      سرزنده و آتشین

                                             فراموش نشدنی   رقص تو

رقص یک غروب گرم تابستان     در بندری از سرزمین های  جنوب

در سایه روشن عبور قایق ها    آواز قایقران ها
                                          و جریان نور از سرخی بطری های  شراب

بندر، خواب آلود

                     ساحل، خسته با تنی گرم

                                            و مهتاب ، تنگ در آغوش آب ، که اکنون آرام گرفته

و نسیم شبانه دریا، مست از عطر گیسوانت

                                            و گیسوانت، همرنگ شبهای همیشه من

                                           تو و من

                                      رقص در هیاهو

                                           تماشا

 آه که بی اندازه  زیبایی

                                تو  بی اندازه  زیبایی

                                                             و رقص تو برای همیشه ..

اشاره : این نوشته تصویر اندیشه ای  غریب در هفده ساعت از امروز من است (سه صبح تا هشت شب)

امشب چقدر قشنگ شدی !

غروب که شد کنار پنجره نشستم و دزدانه تماشات کردم .
                                                      
زیباتر از همیشه،
                  تن ات  میدرخشید وقتی آرام می رقصیدی .

بی صدا نشستم تا مرا نبینی، ولی دیدی و یک پلک زدن،
                                                       
 نگاهم کردی .
               نمیدانم در چشمانت تکرار کدام سرزمین است

که نگاهت  گرم است       
                           و در آن، وسوسه خواب مرا با خود بُرد .

بگو از من نگیرند این شب مهتابی را.

با دمیدن صبح، چشمانم را با حسرت و تردید خواهم گشود

میدانم که رفته ای
           من می مانم و حسرت بوسه ای از آن لب طلایی
چرا با اینکه نزدیکتر شدم، 
   جرأت پرواز نداشتم تا حسرتم را به خاطره ای گره بزنم ؟

امشب قشنگ تر از همیشه،        ماه تر از همیشه بودی

           یک ماه کامل ،               تا لب ایوان اتاقم نزدیک،

و من،  عاشق رقص شبانه ات   
                                    چشم به آسمان..   خوابم بُرد .

اشاره : دیشب شب چهارده بود و ماه کامل و نزدیکتر و بزرگتر از همیشه.
من هم غرق تماشایش سرودم .

سالها میگذرد.

آخرین قطرۀ افتاده از انگشت جوانم
                پیر و بیمار شده بر ورق زرد و کهنسال، که روزی
دفتر یاد و غزلها و جوانی ها بود.

چند روزیست قلم میگیرم
                به سرانگشتانم، می فشارم با عشق
که جوانید هنوز
می نویسم از نو

بار دیگر

ردی از زندگی و زنده شدن یافته ام
                  زنده ماندن به نوشتن

همه اینجا به نوشتن، "هستند"
                  می نویسم که بدانم هستم

اهل این شهر شدم
                  شهر این اهل قلم
                  اهل این شهر قشنگ

می نویسم که بدانم هستم

حضور تُرد و تازه ات به پای حرفهای من 
                          چه شاد میکند مرا 
همیشه چشم انتظار
                          به یک سرود آشنا 
                                                  سرود گام های تو ،

واژه به واژه میبرم 
                      شسته و پاک وسپید   
                                                  کنار راه  می نهم

تا لب تو رقص کنان 
       بچیند از جوان ترین 
                            شکوفه ها  ز جمله ها   نوشته ها
                   
مگر ز زلف عطرگین    یکی دو رشته ماند از      آمدنت به یادگار

اشاره : این شعر را در نوشته ای تحت عنوان  "تقدیم به بانوی معبد سوخته"
 قبلا آورده بودم.